Biuro Analiz Sejmowych
OPINIA ZLECONA

prof. dr hab. Marek Chmaj
Kancelaria Radcowska Chmaj i Wspólnicy Sp. k.
Warszawa

BAS-1719-14A						Warszawa, 23 lipca 2014 r.

Opinia prawna w przedmiocie oceny dopuszczalności przeszukania lokali zajmowanych przez parlamentarzystę bez uprzedniej zgody izby na uchylenie immunitetu

I.	ŹRÓDŁA PRAWA
1)		Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.)	
2)		Ustawa z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz.U. 2011 r., nr 7 poz. 29 t.j. z późn. zm.)	
3)		Ustawa z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89 poz. 555 z późn. zm.)	
4)		Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. Nr 88 poz. 553 z późn. zm.)	
5)	 	Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. 2011 nr 270 poz. 1599 t.j. z późn. zm.)	
6)		Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. 2010 r., nr 29 poz. 154 t.j. z późn. zm.)	

STOSOWANE SKRÓTY
1)		Konstytucja	Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.);	
2)		u.w.m.p.s.	Ustawa z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz.U. 2011 r., nr 7 poz. 29 t.j. z późn. zm.)	
3)		k.p.k.	Ustawa z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89 poz. 555 z późn. zm.)	
4)		k.k.	Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. Nr 88 poz. 553 z późn. zm.)	
5)		u.p.	Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. 2011 nr 270 poz. 1599 t.j. z późn. zm.)	

II.	PRZEDMIOT OPINII
Przedmiotem niniejszej opinii jest ocena dopuszczalności przeszukania pomieszczeń zajmowanych przez parlamentarzystę tj. pokoju w hotelu poselskim, biura poselskiego lub domu bez uprzedniej zgody właściwej izby na uchylenie immunitetu.

III.	ANALIZA
IMMUNITET PARLAMENTARNY
Termin immunitet (łac. immunitas- „uwolnienie od obciążeń”) oznacza wyłączenie lub ograniczenie odpowiedzialności za naruszenie prawa. Immunitet parlamentarny stanowi szczególną gwarancję sprawowania mandatu posła lub senatora. Jest wyraźnym wyjątkiem od konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Nie można jednak postrzegać go jako indywidualnego przywileju parlamentarzysty. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego immunitet parlamentarny nie jest środkiem zapewniającym bezkarność. Jego celem jest zapewnienie prawidłowego działania parlamentu jako organu i prawidłowego wykonywania mandatu przez parlamentarzystę, jako członka tego organu. Immunitet stanowi więc gwarancję swobody sprawowania mandatu i przede wszystkim pełni funkcję ochrony niezależności i autonomii parlamentu jako instytucji.
	Na immunitet składa się kilka uprawnień. Są to przede wszystkim nietykalność oraz immunitet we właściwym tego słowa znaczeniu. Nietykalność oznacza zakaz aresztowania lub w jakikolwiek inny sposób ograniczania wolności podmiotu chronionego immunitetem, bez zgody właściwego organu. Natomiast sam immunitet można podzielić na materialny i formalny.
IMMUNIET MATERIALNY
Immunitet materialny (indemnitet – od łac. in - przeczenie oraz demnare – karać, lub immunitet nieodpowiedzialności) polega na wyłączeniu karalności określonych czynów zabronionych w odniesieniu do podmiotu chronionego immunitetem. Oznacza to wyłączenie takiej osoby spod działania materialnego prawa karnego, jednak tylko w ograniczonym zakresie. Zgodnie z art. 105 ust. 1 Konstytucji immunitet materialny ma charakter częściowy i obejmuje wyłącznie działalność wchodzącą w zakres sprawowania mandatu poselskiego pod warunkiem, że nie dochodzi przy tym do naruszenia praw osób trzecich.
IMMUNITET FORMALNY
Immunitet formalny, określany również mianem immunitetu osobistego, obejmuje zakaz pociągania parlamentarzysty do odpowiedzialności karnej bez zgody izby. Zgodnie z art. 105 ust. 2 Konstytucji od dnia ogłoszenia wyników wyborów do dnia wygaśnięcia mandatu poseł nie może być pociągnięty bez zgody Sejmu do odpowiedzialności karnej.
	Mimo, że art. 105 ust. 2 Konstytucji odnosi się tylko do odpowiedzialności karnej, należy zauważyć, że Ustawa z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz.U. 2011 r., nr 7 poz. 29 t.j. z późn. zm., dalej u.w.m.p.s.)
w art. 10b rozszerza zakres tego immunitetu również na wykroczenia.
	Sformułowanie pociągnięty do odpowiedzialności należy rozumieć nie w znaczeniu procesowym, ale zgodnie z istotą immunitetu formalnego. Nie jest to zatem tylko i wyłącznie sam akt pociągnięcia do odpowiedzialności, ale generalna możliwość prowadzenia postępowania przeciwko członkowi parlamentu. Zakaz pociągania do odpowiedzialności karnej stanowi ujemną przesłankę procesową
i oznacza wyłączenie osoby parlamentarzysty ze zwykłego toku procedury karnej. Czyn popełniony przez posła lub senatora może stanowić przestępstwo, jednak dopóki immunitet nie zostanie uchylony w danej sprawie, niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania przeciwko parlamentarzyście.
	Zgodnie z przepisami u.w.m.p.s. wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie parlamentarzysty do odpowiedzialności karnej w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego składa się za pośrednictwem Prokuratora Generalnego. Natomiast w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego wniosek składa oskarżyciel prywatny, po wniesieniu sprawy do sądu. Wnioski składa się odpowiednio Marszałkowi Sejmu lub Marszałkowi Senatu, który zawiadamia posła lub senatora, którego wniosek dotyczy i wyznacza mu termin na złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się immunitetu w danej sprawie.
Sejm lub odpowiednio Senat wyraża zgodę na pociągnięcie posła lub senatora do odpowiedzialności karnej w formie uchwały podjętej bezwzględną większością głosów, a nieuzyskanie wymaganej większości oznacza podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody.
PRZESZUKANIE
Zagwarantowana w art. 50 Konstytucji nienaruszalność mieszkania przez organy państwowe czy funkcjonariuszy nie ma charakteru absolutnego. Od zasady tej przewidziane są określone ustawowo wyjątki. Przepisem precyzującym warunki przeszukania jest art. 219 Ustawy z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89 poz. 555 z późn. zm., dalej k.p.k.) dopuszczający możliwość przeszukiwania pomieszczeń, innych miejsc oraz osób, jeżeli czynności te mają na celu wykrycie, zatrzymanie lub przymusowe doprowadzenie osoby podejrzanej, znalezienie rzeczy mogących stanowić dowód w sprawie lub znalezienie rzeczy podlegających zajęciu w postępowaniu karnym. Przepis ten należy czytać łącznie z art. 227 k.p.k. stanowiącym, że przeszukanie lub zatrzymanie rzeczy powinno być dokonane zgodnie z celem tej czynności, z zachowaniem umiaru i poszanowania godności osób, których przeszukanie dotyczy oraz bez wyrządzenia niepotrzebnych szkód i dolegliwości. Przeszukanie może nastąpić tylko i wyłącznie wówczas, gdy istnieją „uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że osoba podejrzana lub wymienione rzeczy tam się znajdują”.
	Ponadto zgodnie z art. 220 k.p.k. przeszukania może dokonać prokurator albo na polecenie sądu lub prokuratora Policja, a także inny organ – w tym funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przypadkach wskazanych w art. 23 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. 2010 r., nr 29 poz. 154 t.j. z późn. zm.)
	Osobom, których prawa zostały naruszone przysługuje zażalenie na postanowienie dotyczące przeszukania lub zatrzymania rzeczy zgodnie z art. 236 k.p.k.
IMMUNITET FORMALNY A PRZESZUKANIE
	Immunitet formalny dotyczy postępowania karnego jako całości i odnosi się do wszystkich jego stadiów. Obejmuje postępowanie przygotowawcze, sądowe oraz wykonawcze, co ma szczególne znaczenie w razie nabycia mandatu przed wykonaniem kary. W przypadku postępowań wszczętych wobec parlamentarzysty przed dniem wyboru immunitet nie zostaje całkowicie wyłączony, ale nie pojawia się on również automatycznie. Zgodnie z art. 105 ust. 3 Konstytucji postępowanie ulega zawieszeniu do czasu wygaśnięcia mandatu dopiero na żądanie izby.
	Wyłączenie stadium przygotowawczego z zakresu ochrony, jaką daje immunitet, doprowadziłoby do znaczącego jej osłabienia. W literaturze przedmiotu słusznie argumentuje się, że prowadzenie postępowania przygotowawczego pociąga za sobą wiele dolegliwości, które mogą stwarzać okazję do celowego szykanowania parlamentarzysty. Są to między innymi: obowiązek stawienia na każde wezwanie organu ścigania, przymusowe doprowadzenie, obowiązek poddania się środkom zapobiegawczym, badaniom psychologicznym i psychiatrycznym, oględzinom itp.
Nie ulega wątpliwości, że przedstawienie parlamentarzyście zarzutów wymaga uprzedniego uchylenia immunitetu przez właściwą izbę. Kontrowersje budzić może natomiast problem przeszukania lokalu będącego do dyspozycji osoby objętej immunitetem, nie będącej podejrzanym w sprawie. Mowa tu o przypadkach, gdy postępowanie toczy się in rem lub też skierowane jest przeciwko innej osobie.
	Przyjmuje się, że w zakresie postępowania przygotowawczego immunitet dotyczy jedynie czynności podejmowanych w stosunku do imiennie określonej osoby, co obejmuje m.in. przesłuchiwanie w charakterze podejrzanego czy przeszukanie. Nie ma natomiast generalnego zakazu prowadzenia śledztwa lub dochodzenia. Zakaz pociągania parlamentarzysty do odpowiedzialności nie powinien być bowiem rozumiany jako uniemożliwienie podjęcia przez organy jakiegokolwiek działania.
	Obowiązek wszczęcia postępowania wynika z zasady legalizmu wyrażonej w art. 10 k.p.k. Zgodnie z tą dyrektywą organ procesowy powołany do ścigania przestępstw zobowiązany jest, z chwilą powzięcia uprawdopodobnionej wiadomości o przestępstwie ściganym z oskarżenia publicznego, wszcząć i przeprowadzić postępowanie karne, o ile nie zachodzą ujemne przesłanki procesowe. Nie można więc zabronić organom ścigania prowadzenia postępowania, gdy nie jest znana osoba sprawcy.
	Wszczęcie postępowania in rem następuje, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa (art. 303 k.p.k.). Mamy z nim do czynienia
w sytuacji, gdy nie zostało wydane postanowienie o przestawieniu zarzutów lub gdy nie zachodzą dopuszczalne wyjątki od wydania tego postanowienia. Kiedy zebrane dowody uzasadniają podejrzenie, że czyn zabroniony popełniła określona osoba, zostaje wszczęte postępowanie in personam. Postępowanie przygotowawcze przeciwko podejrzanemu toczyć się może również od pierwszej chwili tej fazy, gdy od samego początku znana jest osoba podejrzanego.
	Podsumowując, dopuszczalne jest postępowanie w sprawie, którego celem jest ustalenie czy rzeczywiście zostało popełnione przestępstwo. Złożenie wniosku o uchylenie immunitetu wymaga przekonania o wystarczających podstawach do jego sformułowania. Trudno zatem zakazać prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy nie zostały wyjaśnione okoliczności faktyczne sprawy, nie wiadomo, czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo. Jednakże, gdy w wyniku zebrania dostatecznych dowodów dla postawienia konkretnej osobie zarzutów okaże się, że osoba ta jest parlamentarzystą, w celu dalszego prowadzenia postępowania konieczne jest uchylenie immunitetu.
	Z faktu, że art. 105 ust. 2 Konstytucji wspomina jedynie o pociąganiu do odpowiedzialności karnej nie można wywodzić braku ochrony parlamentarzysty w przypadku postępowań toczących się w sprawie, a także skierowanych przeciwko innym osobom. Znaczenie tego sformułowania należy odczytywać odrębnie od znaczenia procesowego. Od zgody izby uzależnione jest nie tylko samo pociągnięcie do odpowiedzialności, ale wszelkie czynności prowadzone przeciwko osobie posła lub senatora.
	Pojęcie oskarżonego może być rozumiane w kilku znaczeniach. Oskarżonym w ujęciu ścisłym jest osoba, przeciwko której wniesiono akt oskarżenia albo co do której prokurator złożył wniosek o warunkowe umorzenie postępowania (art. 71 par. 2 k.p.k.). W znaczeniu szerszym za oskarżonego uznaje się również podejrzanego, czyli osobę, co do której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów albo której postawiono zarzut w związku z przesłuchaniem w charakterze podejrzanego (art. 71 par. 1 k.p.k.). Natomiast w ujęciu najszerszym pojęcie to obejmuje również tzw. faktycznie podejrzanego, lub inaczej osobę podejrzaną,
w stosunku do której podjęto w postępowaniu przygotowawczym czynności wskazujące, że traktuje się ją jak podejrzanego mimo, że nie zostały jeszcze spełnione przesłanki do uznania jej za podejrzanego sensu stricto. Czynności takie to na przykład przeszukanie, kontrola rozmów telefonicznych lub zatrzymanie.
	Ochrona przyznawana parlamentarzyście nie może różnić się w zależności od fazy postępowania przygotowawczego. Skoro postawienie zarzutów i przeszukanie lokalu pozostającego do dyspozycji posła w fazie
in personam wymaga zgody właściwej izby, działania takie nie mogą być dopuszczalne również wcześniej, w fazie in rem. W przeciwnym razie istniałaby możliwość prowadzenia postępowania w sprawie, de facto jednak wykonując działania w stosunku do oznaczonego posła lub senatora jako osoby podejrzanej, bez konieczności uzyskania zgody parlamentu na postawienie zarzutów i uznanie parlamentarzysty za podejrzanego.
	Uzasadnienie legalności przeszukania prowadzeniem postępowania
in rem stanowi obejście prawa i naruszenie ochrony niezależności członków parlamentu, jak również autonomii parlamentu. Sytuacja taka jest nie do pogodzenia z istotą immunitetu i świadczyłaby o iluzorycznym charakterze ochrony.
	Możliwość przeszukania lokali zajmowanych przez parlamentarzystę
w ramach postępowania in rem nie jest zgodna z ratio legis, jakie znajduje się
u podstaw instytucji immunitetu parlamentarnego. Ochrona ta wynika z konieczności zabezpieczenia parlamentu oraz jego członków przed politycznymi prześladowaniami. Istota polega zatem na wyeliminowaniu możliwości wywierania nacisków i wpływania w jakikolwiek sposób na decyzje parlamentarzystów – osób, które bez wątpienia mają znaczący wpływ na losy państwa.
	Zgodnie z art. 104 Konstytucji posłowie są przedstawicielami Narodu i nie są związani instrukcjami wyborców. Na podstawie art. 108 Konstytucji odnosi się to również do senatorów. Z przepisów tych wynika konstrukcja mandatu wolnego, zgodnie z którym posłowie i senatorowie wyrażają wolę całego Narodu, a nie tylko wyborców z danego okręgu wyborczego. Formalnie nie są oni związani żadnymi zaleceniami czy instrukcjami wyborców, a w konsekwencji nie ponoszą odpowiedzialności politycznej przed wyborcami i nie mogą być przez nich odwołani. Jest to jednak modelowe rozwiązanie, prawnicza konstrukcja teoretyczna. Nie ulega wątpliwości, że w praktyce występuje silne poczucie więzi między parlamentarzystą a okręgiem wyborczym. Poseł lub senator często odwołuje się do poglądów elektoratu. Przede wszystkim ma to na celu podkreślenie znaczenia głoszonych przekonań. Wskazując na poparcie przez znacznej części społeczeństwa poseł przekonuje w ten sposób o słuszności danego rozwiązania. Ponadto wynika to także z troski o zapewnienie sobie poparcia w kolejnych głosowaniach. Działaniom parlamentarzysty uważnie przygląda się również elektorat – zarówno wyborcy, którzy głosowali na danego posła lub senatora jak i ci, którzy oddali swój głos na innego kandydata. Zachowanie parlamentarzysty ma utwierdzić tych pierwszych w słuszności dokonanego wyboru oraz stanowić zachętę dla ostatnich w kolejnych wyborach.
	Również ze względu na szczególny stosunek między parlamentarzystą
a wyborcami należy odmówić legalności ww. działań prokuratury. Przeszukanie lokali zajmowanych przez parlamentarzystę zawsze stanowi działanie prowadzone w stosunku do imiennie oznaczonej osoby i wskazuje na nią jako na faktycznie podejrzaną. Takie czynności procesowe wskazują, że poseł lub senator traktowany jest jako podejrzany, mimo że nie wydano wobec niego postanowienia o przedstawieniu zarzutów, ani nie przesłuchano go w charakterze podejrzanego. Podważa to zaufanie wyborców, szczególnie w przypadku, gdy opinia publiczna nie posiada informacji w jakim charakterze poseł lub senator występuje
w sprawie. Trudno żeby obywatel nie poczuł się zaniepokojony sytuacją panującą
w państwie, gdy prokuratura dokonuje przeszukań pokoi w hotelu poselskim, biur poselskich czy mieszkań posłów. Poprzez obejście immunitetu formalnego naruszona zostaje autonomia parlamentu, co nie może mieć miejsca
w demokratycznym państwie prawnym.
	Uchylenie immunitetu dotyczy konkretnego postępowania, w konkretnej sprawie, a uchwała izby nie może być interpretowana rozszerzająco. Immunitet zostaje uchylony tylko i wyłącznie w zakresie wskazanym przez izbę. Ponadto, raz udzielona zgoda nie może zostać cofnięta, ani zawężona. Wynika to z art. 7 ust. 4 u.w.m.p.s., zgodnie z którym pociągnięcie do odpowiedzialności karnej może nastąpić tylko za czyn wskazany we wniosku, który był podstawą wyrażenia zgody przez Sejm lub Senat. Pociągnięcie posła lub senatora do odpowiedzialności za inny czyn wymaga odrębnej zgody właściwej izby. Z ostatecznego charakteru uchwały wynika trwały charakter uchylenia immunitetu – dokonane uchylenie dotyczy wszystkich stadiów postępowania karnego. Przepisy nie przewidują uchylenia immunitetu tylko w celu dokonania konkretnej czynności. Z powyższego nie można wywodzić dopuszczalności przeszukania bez zgody właściwej izby, a wręcz przeciwnie: zgoda wymagana jest do dokonania jakiejkolwiek czynności w stosunku do osoby posła lub senatora, co jest wyrazem ochrony niezależności parlamentu.
Podsumowując, przed wystąpieniem z wnioskiem o uchylenie immunitetu można wykonywać działania mające na celu wyjaśnienie okoliczności sprawy, zebranie dowodów i wykrycie sprawcy. Czynności w postępowaniu przygotowawczym są jednak dopuszczalne tylko i wyłącznie w zakresie, w jakim nie są one podejmowane w stosunku do osoby parlamentarzysty. Działania takie wskazują bowiem na posła jako na osobę faktycznie podejrzaną, co jest nie do pogodzenia z konstytucyjnym zakazem prowadzenia postępowania przeciwko członkowi parlamentu bez zgody izby.
	Jeżeli zebrany materiał dowodowy uzasadnia pociągnięcie członka parlamentu do odpowiedzialności karnej, organ powinien wystąpić z wnioskiem o uchylenie immunitetu. Dopiero z chwilą uzyskania wymaganej zgody możliwe jest podejmowanie dalszych, dotychczas zabronionych czynności, w tym między innymi przeszukania w celu znalezienia rzeczy mogących stanowić dowód w sprawie.
	Podejmowanie jakichkolwiek czynności procesowych w stosunku do parlamentarzysty wymaga uchylenia immunitetu formalnego niezależnie od fazy postępowania przygotowawczego. Przeszukanie lokali zajmowanych przez parlamentarzystę bez uprzedniej zgody właściwej izby jest niedopuszczalne i stanowi naruszenie art. 105 ust. 2 Konstytucji.
NARUSZENIE PRAWA PRZEZ PROKURATURĘ
Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 8 ust. 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. 2011 nr 270 poz. 1599 t.j. z późn. zm., dalej u.p.) prokurator przy wykonywaniu czynności powinien być niezależny. Należy jednak zaznaczyć, że w świetle art. 2 u.p. zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności. Prokurator, jako strażnik praworządności, obowiązany jest chronić prawa zagwarantowane w konstytucji. Ponieważ przeszukanie pomieszczeń zajmowanych przez parlamentarzystę, mimo braku zgody właściwej izby, stanowi rażące naruszenie Konstytucji, działanie to uchybia również art. 2 u.p.
	Czynności podejmowane przez prokuratora wypełniają ponadto znamiona przestępstwa nadużycia uprawnień przez funkcjonariusza publicznego z art. 231 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. nr 88 poz. 553 z późn. zm.). Z przekroczeniem uprawnień mamy do czynienia, gdy funkcjonariusz podejmuje czynności wykraczające poza jego uprawnienia służbowe lub gdy dana czynność co prawda mieści się w zakresie jego uprawnień, ale nie istniała faktyczna lub prawna podstawa jej podjęcia. Nie każde nadużycie uprawnień przez funkcjonariusza jest przestępstwem – czynność wykonawcza polega na działaniu na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Jest to przestępstwo bezskutkowe, zatem wystąpienie uszczerbku nie jest konieczne, wystarczy jedynie zagrożenie. Natomiast samo przekroczenie uprawnień może stanowić podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej. Jak wynika z wcześniejszych rozważań nie ulega wątpliwości, że czynności prokuratora dokonywane były z działaniem na szkodę interesu publicznego.
	Zgodnie z art. 66 ust. 1 u.p. prokurator odpowiada dyscyplinarnie za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa i uchybienia godności urzędu prokuratorskiego. Jak wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego pojęcie prawa należy interpretować szeroko, jako przepisy prawa materialnego, procesowego oraz te o charakterze ustrojowym. Są to przepisy stosowane przez prokuratora jako organ postępowania przygotowawczego lub jako stronę w postępowaniu sądowym. W niniejszej sprawie zasadne jest również zbadanie, czy nie zachodzą przesłanki wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec prokuratora, który wydał postanowienie o przeszukaniu.
IV.	KONKLUZJE
1.	Wynikający z art. 105 ust. 2 Konstytucji zakaz „pociągania do odpowiedzialności” musi być rozumiany szeroko, jako zakaz prowadzenia jakichkolwiek czynności procesowych w stosunku do parlamentarzysty wskazujących, że osobę tę traktuje się jako faktycznie podejrzanego.
2.	Dopuszczalne jest postępowanie in rem, którego celem jest ustalenie czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo. Jednak gdy w wyniku zebrania wystarczających podstaw do postawienia konkretnej osobie zarzutów okaże się, że osoba tą jest parlamentarzysta, w celu dalszego kontynuowania postępowania konieczne jest wyrażenie zgody przez właściwą izbę na uchylenie immunitetu.
3.	Przeszukanie pomieszczeń zajmowanych przez parlamentarzystę bez uprzedniej zgody właściwej izby na uchylenie immunitetu jest niedopuszczalne i stanowi naruszenie art. 105 ust. 2 Konstytucji.
4.	Prokurator jako strażnik praworządności obowiązany jest chronić prawa zagwarantowane w konstytucji. Przeszukanie lokali zajmowanych przez parlamentarzystę stanowi rażące naruszenie konstytucji, a tym samym art. 2 ustawy o prokuraturze.
5.	Działania prokuratura wypełniają znamiona przestępstwa nadużycia uprawnień przez funkcjonariusza publicznego z art. 231 kodeksu karnego. Przekroczenie uprawnień przez prokuratora może również stanowić podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej.